55 lat minęło!

27 lipca 1962 roku połączono drużyny Turbiny i Celulozy, tworząc MZKS Ostrołęka, późniejszą Narew. Chociaż obecnie Narew kojarzona jest głównie z piłką nożną, to przez te ponad pół wieku „przewinęło” się przez nią aż 13 różnych dyscyplin, w tym długie lata np. siatkówka, podnoszenie ciężarów, tenis stołowy, boks, czy kolarstwo.

Dokładnie były to:

• piłka nożna, od 1962 roku bez przerwy (55 lat)
• kolarstwo, w latach 1962-79; potem utworzono sekcję w WLKS Ziemia Kurpiowska (17 lat)
• tenis stołowy, w latach 1962-74, 1976-79; potem utworzono sekcję w WMKS Start Ostrołęka (15 lat)
• siatkówka mężczyzn, w latach 1962-98; dwa lata później powstał Net Ostrołęka złożony m.in. z zawodników dotychczasowej Narwi (36 lat)
• podnoszenie ciężarów, w latach 1965-92 (27 lat)
• brydż sportowy, w latach 1963-64 (2 lata)
• kajakarstwo, w 1963 roku (rok)
• siatkówka kobiet, w latach 1968-81 (13 lat)
• lekka atletyka, w latach 1966, 1969-79; później sekcja przeszła do WMKS Ziemia Kurpiowska (11 lat)
• judo, w latach 1973-74 (2 lata)
• boks, w latach 1976-92, 1998-02; potem sekcja oddzieliła się, tworząc UMKS Victoria Ostrołęka (20 lat)
• pływanie, w latach 1979-83; później sekcja w WMKS Ostrołęka (4 lata); od 2017 roku nowa sekcja w MZKS Narwi
• tenis ziemny,w latach 1986-07 z krótkimi przerwami w aktywności; potem sekcja oddzieliła się tworząc Ostrołęckie Stowarzyszenie Tenisowe (21 lat).

Warto uświadomić sobie, jak rosłym klubem była przez wiele lat Narew. Obecnie każdą z tych dyscyplin zajmuje się osobny klub, lub kluby, gdy już od swojego powstania w 1962 roku Niebiesko-Czerwoni byli klubem wielosekcyjnym, pozostając nim tak naprawdę aż do 2007 roku, kiedy swój exodus ogłosili tenisiści.

Oczywiście były sekcje, które w Narwi się nie przyjęły, jak judo, którego obecność na Kurpiach w latach 70. XX wieku zakończyła się po roku ćwiczeń i jednym średnio udanym sportowo (dobrze organizacyjnie) turnieju w hali w Wojciechowicach. Nie wytrwał dłużej brydż sportowy, którego zawodnicy najlepiej czuli się we własnych organizacjach, gdzie sami sobie byli sterami, żeglarzami i okrętem. Krótko pod szyldem Narwi działały nomen omen „wodne” dyscypliny, jak pływanie – przeniesione do WMKS-u po czterech latach, czy nieudanie zaszczepiane w powojennej Ostrołęce kajakarstwo. Tu kluczowy okazał się niedobór sprzętu, któremu częściowo udało się zaradzić dopiero 20. lat później.

Były także sekcje, odnoszące sukcesy, i to znaczne. Piłkarze przez 13 sezonów występowali na trzecim poziomie ligowym, rywalizując m.in. z późniejszymi klubami z ekstraklasy – na drodze do awansu wyżej stawały nam Jagiellonia Białystok, Polonia Warszawa, Stomil Olsztyn. Większość swojego życia w Niebiesko-Czerwonych uniformach przepracowali z seniorami i młodzieżą chociażby trenerzy ś.p. Aleksander Harabasz, Jerzy Tonewo, Marian Szarama, Waldemar Marczak, czy Jan Zalewski.

Sezon 1977/78. Górny rząd: Robert Ciskowski, Wiesław Sobieraj, Waldemar Kubeł, Zbigniew Wielgos, Janusz Czapski, Mirosław Osoliński, Tadeusz Filiński, trener Jerzy Tonewo.
Niżej kucają: Marek Andruszewski, Krzysztof Eller, Włodzimierz Laskowski, Roman Magolan, Krzysztof Strusiński, Leszek Marczak, Mirosław Duda.

Sezon 1985/86. U góry: Trener Marian Szarama, Ryszard Wołejszo, Zbigniew Wielgos, Kazimierz Puławski, Jakub Krajewski, Krzysztof Mierzejewski, Marian Eller, Stanisław Krapa, Włodzimierz Laskowski, Jacek Bocianiak, Aleksander Harabasz.
Siedzą: Robert Juchniewicz, Sławomir Jemielita, Bogdan Szlachetka, Krzysztof Eller, Marek Zalewski, Dariusz Błach, Krzysztof Chmielewski, Robert Tonewo.

Pożegnanie Waldemara Wołosza, po 800 rozegranych meczach w barwach siatkarskiej Narwi. Wołosz… za dwa lata wrócił do gry

Siatkarze właśnie w barwach Narwi odnosili największe sukcesy w historii, zajmując 3. miejsce w Pucharze Polski, czy przez 9 sezonów grając na zapleczu Ekstraklasy (wiele lat później Net jako Pekpol wytrzymał na tym poziomie 6 sezonów). Waldemar Wołosz, Krzysztof Szczeciński, albo bracia Zygmunt i Andrzej Dudźcowie, to wielkie postacie ostrołęckiego sportu, nierozerwalnie związane z Narwią.

Osiem lat na 2. poziomie ligowym spędzili sztangiści Narwi, w sekcji zbudowanej przez Stanisława Piaszczyńskiego. Jan Niedźwiecki zdobywał mistrzostwo Polski w 1970, 1976, 1980, 1981 i 1982 roku, a srebro w 1979. Kontuzja kręgosłupa wyeliminowała go z kadry olimpijskiej tuż przez zawodami. Niedźwiecki brał też udział w mistrzostwach świata 1977 (8. miejsce) i mistrzostwach Europy 1977 (7. miejsce) i 1980 (8. miejsce). W 1984 roku mistrzem Polski został kolejny Narwianin, Marek Milik.

Jan Niedźwiecki, multimedalista Mistrzostw Polski w barwach MZKS Narwi.

Ciągnięte długie lata przez Józefa Klimuta i trenera Kazimierza Górskiego kolarstwo przyniosło nam liczne zwycięstwa w wyścigach na terenie nie tylko Polski, ale i Europy. W Tour de Pologne brał udział dwukrotnie Szczepan Zacharek, do młodzieżowej kadry Polski powoływany był Roman Górski. Jan Markiewicz i Sławomir Mąka zwyciężali w młodzieżowych mistrzostwach Polski, rozgrywanych w ramach Ogólnopolskiej Spartakiady Młodzieży, odpowiednio w 1977 i 1983 roku.

Kolarze Narwi wraz z trenerem Górskim (biały sweter). Zdjęcie zeskanowane przez Rowerową Ostrołękę.

Liczne medale przez 20 lat istnienia przywozili do domu podopieczni trenera Mieczysława Mierzejewskiego z sekcji bokserskiej. Tam jednak największe sukcesy, w postaci medali mistrzostw Polski seniorów miały przyjść dopiero po usamodzielnieniu się, w (niebiesko-czerwonych, a jakże, nie przypadkowo) barwach Victorii.

Także tenisiści stołowi, trenowani wiele lat przez Ryszarda Zajdę (później też Mieczysław Kaliciński) mieli swoje lata chwały, grając 3 sezony na 2. poziomie ligowym, a 9 lat ligę niżej. Tu warto wspomnieć chociażby o Barbarze Pawelczyk, z męża Przychodzeń, która dwukrotnie była mistrzynią Polski juniorek, a w 1972 i 1974 roku zdobywała brąz w grze pojedynczej wśród seniorek. Oprócz tego uzyskała jeszcze brąz w grze podwójnej (1974) i srebro w mieszanej (1972). Jej siostra Halina również była medalistką mistrzostw Polski, ale już po opuszczeniu Narwi. Czołowymi rakietkami w historii miasta, ale i Mazowsza, z liczną kolekcją medali byli Jacek Wielechowski i Jan Klemendorf.

Nawet te krócej istniejące sekcje, jak „tylko” dziesięcioletnia lekkoatletyka mogły pochwalić się sukcesami sportowców takich jak Jan Nadolny, Barbara Kulesza, albo Jerzy Kijek, pracującymi pod okiem Wincentego Rybaczyka, i nie żyjących już niestety Stanisława Małkowskiego, Teofila Ciskowskiego

Pamiętajmy po latach o tych wszystkich ludziach, którzy swoją młodość oddali Narwi, którzy tutaj trenowali, tutaj przeżywali swoje sukcesy i porażki, czasami stawiali pierwsze kroki przed wyjazdem do wielkiego świata sportu. Pamiętajmy, tak jak oni po wielu latach w rozmowach wspominają MZKS Narew.

Wszystkiego najlepszego, Niebiesko–Czerwoni!

tm

4 komentarze